پلاک۲۲ !!!
ساعت ٤:٥٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٤ آبان ۱۳۸٦  

خورشید به سوی یک غروب پاییزی می رفت!به سمت مقصدی معلوم اما

نامعلوم پیش می رفتم!هنوز به میانه ی راه هم نرسیده بودم که کوچه ای

نگاهم را به خود خواند! دو طرف کوچه تا ارتفاعی بلند٬ دیواری سیمانی بود!نه

 درب خانه ای و نه روزن پنجره ای!وهم مسکوتی داشت و همین ابهام مرموز

 مرا وا داشت ناخواسته اولین قدم را بر سنگفرش کوچه که پر بود از برگ های

 پائیزی بگذارم!!!

روی یک پلاک کوچک آهنی ٬ کسی با خطی بد با قلمو نوشته بود <<کوچه ی

 ۸۵>> ! دومیـــــــن قدم را که برداشتم دیگر به پشت سرم نگاه نـــکردم!

نمی دانم چرا نه دیوارهای سیمانی که به هیچ خانه ای راه نداشت مرا

ترساند٬ و نه خورشیدی که به سمت غروب می رفت مرا از رفتن باز داشت!!!

همچون کسی که خواهان گمگشته ایست می خواستم بدانم راز این کوچه

چیست!!!

کوچه ای بود پیچ در پیچ!بیشتر شبیه یک دالان بود!در افق چشم هایم جز خبر

 پیچ بعدی ٬ نشان دیگری نبود!سکــــوت بود و پاهای من که بر خفتــــه ی

برگ ها می خزید تا صدای فریادشان٬ خشی خشی شود بر این همه سکوت!

در پس زمینه ی این فضا٬ صدای قار قار کلاغ هایی را از دور می شنیدم!یاد

گرفته ام که کلاغ را شوم نپندارم تا هرگاه صدایش بر دهلیز گوش هایم می

نشیند بی اختیارم بگویم : ((خوش خبر باشی))! گرچه این بار صدایش دلم را

لرزاند ٬ سعی کردم لبخند بزنم و با صدایی که از پس آن همه خش خش و

سکوت به سختی به جایی می رسید گفتم :((خوش خبر باشی))!!!

از آخرین پیچ گذشتم!کوچه بن بست بود!در پیش رویم درست در انتهای کوچه

 ٬ درب بزرگ باغی نمایان شد!نیمه باز بود!انگار کسی به عمد ٬ آن را برای من

باز گذاشته بود!روی یک پلاک آهنی کسی با خطی بد با قلمو نوشته بود

<<پلاک ۲۲>>!من بودم و سکوت و خش خش برگ ها و قارقار کلاغ ها!درب

سنگین را فشار دادم!نمی خواست باز شود اما من بیشتر هُلش دادم!با

صدای ترسناکی مثل غرش رعد باز شد!!!

وارد باغ شدم! همه جا پر از درخت هایی بود که به سمت عریـــانی می رفتند!

 خدای من چقــــــــــــدر عاشق دو فصل سرد توام.بی اختیار به یاد فروغ

زمزمه کردم

                                                             پائیز ٬ ای سرود خیال انگیز

                                                             پائیز ٬ ای ترانه ی محنت بار

                                                             پائیز ٬ ای تبسم افسرده

                                                             بر چهره ی طبیعت افسونکار!

در میان درخت ها پیش می رفتم...چقدر این باغ بزرگ است! طبیعت بکر و

وحشی اش بیشتر به یک جنگل خزان زده می ماند! حس کسی را داشتم که

در جنگلی بی انتها گم شده!صدای باد سردی که لا به لای شاخه های لخت

درختان می خزید ٬ بر دلم سایه ی ترس انداخت! من بودم و سکوت و خش

 خش برگ ها و قارقار کلاغ ها و زوزه ی باد!

بی اختیار سرم را به سمت چپ برگرداندم!ناگهان در پس زمینه ی سرخ غروب

 آسمان٬ بخش هایی از ویلای باغ را دیدم!حس غریب آشنایی داشت!مثل

مجنونی که از تـــــرس می گریزد به سمتش دویدم!

ساختمانی بزرگ شبیه به کاخ...دو طبقه...با روکار تیره ی خاکستری!!!می

شد فهمید که رو نمای این بنا٬ روزی سفید بوده ٬ اما حالا دیگر تا سیــــاهی

راهی نداشت!جلوی آن یک استخر بزرگ بود!شاید روزی رنگش آبی و آبش

زلال بوده اما حالا پر ازلجن های متعفن و گنداب بود!این خانه چقــــــــــدر

برایم آشناست!!!خدای من ٬ من این خانه را قبلا کجا دیده ام؟!!!عکسش را

دیده ام؟؟؟شاید در یک فیلم؟؟شاید هم خوابش را دیده بودم!..اما نه...خاطره

 ی این کهنه ی بنای متروک خیلی تازه تر از یک عکس ٬ یک فیلم یا یک خواب

است!!!کاش حافظه ام یاری ام کند...

                                                             .

                                                             .

                                                             .

قایم باشک بازی در اتاق های بی شمار ساختمان...صدای خنده و هیجان...سُر

 خوردن روی نرده ها...آب بازی...بالا رفتن از درخت و کندن خرمالو...سرم را

کمی چرخاندم .سمت چپ ساختمان پشت استخر ٬ یک درخت خرمالو بود پر از

 خرمالوهای چروکیده و خشک!گویی سال هــــــــاست کسی این خرمالو ها

را نچیده!!!خــــدای من...این همان خانه است...من...من...روزی در همیـــن

باغ...در همیـــن خانه بوده ام...چه بر سرش آورده اند؟؟؟!!!!چرا متروک و

کریه شده؟؟؟!!!...ناگهان نگاهم روی صفحه ی درشت ساعـــــت مچـــــــی

ام ثابت ماند!عقربه ها با شتـــاب بر خـــــــلاف جهت گردش طبیعی عقربه ها

می چرخیدند!!!...ترس تمام پیکرم را محکم در آغوش کشید!می خواست لب

هایش را بر لب هایم بگذارد که به سختی خودم را از چنگالش بیرون کشیدم!

دوان دوان به سمت ورودی ویلا که پشت استخر بود ٬ رفتم!مثل دیوانه ای

متــــوهم ٬ که متوحش٬ در مکان گم شده و در زمان فرو می رود٬ در ورودی

را که نیمه باز بود فشار دادم!من بودم و سکوت و خش خش برگ ها و قارقار

 کلاغ ها و زوزه ی باد و قیژ قیژ مرموز دری که باز می شد...

                                                                                           ادامه دارد...   

...آزاده از کلبه ی عشق