تـــــــــــــــــــــــــــــــولـــــــــــــــــــــــــــــــد!
ساعت ۱۱:۱٦ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٢ دی ۱۳۸٥  

                                  

یه سلام از جنس ۱۲ دی

دلم می خواست در اولین ثانیه های ۱۲ دی ۸۵ اینجا بنویسم اما اشکالی که در ارائه

سرویس پرشین بلاگ ایجاد شده بود و امتحان دانشگاهم موجب شدن که در آخرین

دقایق دوازدهمین روز ازاین ماه ٬ مطلب اینجا قلم بخوره:

خواب بودم...یه خواب طولانی و شیرین!نمی دونم کی خوابم برده بود و چه خوابی

می دیدم اما هرچی بود خیــــــــــــــلی لذت بخش بود!یه صدایی که بازم نمی دونم

چی بود منو از خواب پروند!مثل همیشه وقتی که از خواب می پرم سریع چراغ اتاقمو

روشن کردم.دفترچه ی خاطراتم-همدم جدایی ناپذیر لحظاتم-روی میز بود.نمی دونم

چرا با چشمای خواب آلوده از جام بلند شدم و دفترو برداشتم و شروع کردم به ورق

زدن:پر بود از خاطرات رنگارنگی که همشون برام ملموس و عزیز بود.می رفتم که در

رویا غرق بشم که ناگهان چیزی باعث تعجبم شد و خواب و رویا رو از سرم پروند... ۸ ٬

  ۹ صفحه از دفترم بود که نمی دونم چرا نوشته بودمشون!!!نوشته هاش قشنگ بود

 ٬ خط هم ٬خط خودم بود اما جای اون ۹ صفحه که اونجا نبود!!!پس چرا نوشته

بودمشون؟!!!این ۹ صفحه باید از بقیه ی صفحات دفترم جدا شه چون هیچ سنخیتی

با صفحه های دیگه نداره و وقتی علت وجودشون برام مجهوله ترجیح می دم توی

دفتر شخصی خاطراتم نگهشون ندارم!!!همیشه عدم سنخیت بد نیست ٬ من خودم

شیفته ی تنوعم اما اون ۹ صفحه واقعا به اشتباه اونجا نوشته شده بودن!هیچ وقت

دوست ندارم برگی از دفتر خاطراتمو پاره کنم.پاککن رو همیشه ترجیح دادم چون هم

برگی از دفترم کم نمی کنه!هم اونچه باید دیده نشه رو محو می کنه!و هم در عین

حال کاملا از بین نمی بره و یه اثر کمرنگ از نوشته باقی می گذاره که همین پسمانده

های محو کلمات خیلی وقت ها کمکم کرده.پاک کن رو برداشتم و صفحه هارو یکی

یکی پاک کردم و رفتم عقب صفحه ی ۹

                                                        ۸

                                                              ۷

                                                                    ۶

                                                                             ۵

                                                                     ۴

                                                             ۳

                                                       ۲

و ۱  حالا دیگه دفترم دوبــــاره ماله خودم شد.چقــــدر احساس سبکی و راحتی می

کنم.چشم هامو برای چند لحظه می بندم تا این آرامش به اوج برسه وقتی که دوباره

 چشمامو باز کردم ساعت تقریبا ۱۰:۱۰ صبح دوازدهمین روز از دهــــمیـــن ماه سال

بود.رنگ سبز ملایمی که بر دیوارهای بیمارستان هــدایــــت نشسته بود٬ بهم آرامش

بیشتری داد و صدای اولیـــن گریه ی نوزادی که از یکی از اتاق های بخش زایمان

شنیده می شد به من گفت که متولد شده ام!!!

...آزاده از کلبه ی عشق