پرسه ی خيال:تويی که مثل زمستان من ٬ زيبايی!
ساعت ٥:٢۳ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٦ مهر ۱۳۸٥  

آسمانی که پر از ابر است٬ خیابانی که پر از برگ است و طبیعتی که پر از رنگ است٬ عطر

دل انگیز پائیز را فریاد می زنند!امروز هم آسمان بارید و تو باز هم نبودی و من که لطافت

هوای بارانی و کوچه های باران زده ی خزان همواره دیوانه ام می کند٬ با دلی که از هجوم

خاطرات٬ بارانی است٬ در لذت روزهای بارانی غرق می شوم!

امتداد خط راه آهنی که از نمی دانم کجا٬ می آید برایم از روزهای سرد و خاطره انگیز و 

باران زده ای می گوید که با قطار بعدی خواهند رسید و من می دانم که او می آید و این 

هزاررنگ افسونگر پائیز را به روزهای معصوم و دوست داشتنی زمستانی خواهد برد!

کوچه ای که گذرگاه هر روز من است٬ پر شده از برگ های خشکی که در انتهای کمال خود

به خاک افتاده اند و چقدر ملودی زیبای خش خششان عاشقترم می کند!هوا که بوی نم به

خود می گیرد گرچه دلم می گیرد اما من تشنه ی این هوای جان بخشم و او مرا با خود به

اوجی در ماورای مرز خیال می برد!آنجا که همیشه جاده های مه گرفته از آمدن می گویند

و در پس گردنه های انتظار٬ شوق رسیدن سواری خانه کرده که آمده تا جاودانه بماند!

غروب که از راه می رسد٬ خلوت دلخواسته ام را به عرش می برد.خطوط چندین رنگ افق

در پس زمینه ی زرد و قرمز و نارنجی پائیز گم می شوند و تو را هاله ای از این همه رنگ فرا

می گیرد و دلت می خواهد تا بی نهایت در عالم خلسه ی رنگ ها ٬ جادو شوی!

مهتاب از پس ابرهایی که تمام روز باران باریده اند٬ سر می رسد.انعکاس نقره فامش در

کوچه های خیس باران زده٬ تو را به جشن روشن مهتاب ها در بستر آسفالت کوچه پس

کوچه ها می برد.

                                   هوا می رود که از سرما بگویدمان

                                   شب ها به سوی امتدادی پر از ناگفته ها می روند

                                    و طبیعت به سوی سکوتی مبهم و خیال انگیز می شتابد

                                    و من ٬آزاده ای از نژاد پاک زمستانی ٬ می روم که پائیزی تر

                                    از همیشه٬ از هیاهوی خاموش پائیز لبریز شوم

                                    و در انتهای مرز افسونگرش٬ مست و بیگانه با من ٬

                                     عاشقانه به زمستان برسم!!!

...آزاده از کلبه ی عشق