لحظه ای به وسعت تمام لحظه ها
ساعت ٦:٥٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ اسفند ۱۳۸٤  

                   

چون هر سال باز ثانيه هايی که گذرشان از هميشه سريعتر احساس می شود و اضطرابی

 نهان در پس لحظاتی که می روند تا به گذشته بپيوندند و باز هم گره خوردن کوچ فصلی که

دوستش دارم با آمدن فصلی که رنگين کمان طبيعت است.برای منی که زمستان را می -

پرستم٬ رفتنش خوشحال کننده نيست٬ اما مگر می شود از يک تولد دوباره هم خوشحال نبود!

شروعی تازه که می توان ياد دردهای بی اثر٬ عشق های مجازی ٬ زمانهای فنا شده بهر هيچ

 و هر آنچه خاطرمان را آزرده به آن راه نداد ! تکه پاره های بی ارزشی که تقدس ذهنمان را 

خدشه دار کرده ٬ دور ريخت! و به وسعت اعتبار خيال ٬ به آرامش رسيد!!!

حتی اگر به سراب خرافه انديشی تبعيدم کنيد٬ باز می گويم که همواره به اعتقـــــــــــاد٬

معتقد بوده و خواهم بود !چرا که معجزه ی اعتقاد به کلام ٬ اعتماد به تخيل و ايمان به قلم ٬

برهانی است که همواره بر من عيان شده!!!پس در اين دقايق که فرصتی برای ((رسيدن))

 است ٬ با اعتقاد به تخيل ٬ به اعتبار کلام و به حرمت تا هميشه مقدس قلم٬ در آستانه ی اين

 آغاز ٬ از خدا می خواهم که در اين فرصت دوباره ٬ روزمرگی هايمان را رنج تنهايی ٬ گفتن های

 مسکوت و نگفتن های ملفوظ فرا نگيرد ! و حتی اگر در ره خانه ی ليلی خطرهاست٬ باز ما را

در جرگه ی مجنون ها قرار دهد ٬که فرهاد بودنی اسير در گرداب بی صدای عشقی يک طرفه٬

تا بی نهايت تاريخ دردی است بی فرجام!!!

                                             با اميد به اينکه سال جديد هنگامه ی تحقق يافتن

                                             همه ی آرزوها٬ بازيافتن تمام گمشده ها و رسيدن

                                              به خواسته ها و آرامش قلبی تان باشد.

 

  پ.ن:احتمالا تو عيد خونه نيستم و اگه خدا بخواد دارم ميرم مسافرت...پس اگر به وبلاگاتون

 نيومدم الان علتش معلوم شد؟بعد ميام جبران ميکنم..اميدوارم به همتون خوش بگذره                                                                                                

...آزاده از کلبه ی عشق