پرسه ی خيال:تويی که دوستت دارم...
ساعت ۱٠:٥٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٥ دی ۱۳۸٤  

چقدر منتظرت بودم.می ترسيدم تـــو هم عادت آمدن را از ياد برده باشی!به وسعت اشتياق

آمدنت با ثانيه به انتظار نشستم.چقـــــــدر دوستت دارم!فراتر از مرز دلبستگی عاشقانه

می  پرستمت.شايد برای اين است که در هزار رنگ اطرافم٬ هنوز تــو هستی که يکرنگی !!!

 انتظار من ٬از پس لحظه های پايا عبور کرد تا به تـــو رسيد و من تشنه ی اين هوای جان

بخشم. تو آمدی و معصوميت زيبای نگاهت ٬کثرت ناموزون رنگ ها را خنثی کرد.کاش

ميتوانستيم مثل تو باشيم:پـــــــــاک و دوست داشتنی و وسيـــــــــــــــع. 

ياد سهراب می افتم:        پشت کاجستان برف

                                                                برف٬ يک دسته کلاغ 

                                       جاده يعنی غربت 

                                                                 باد٬آواز٬مسافر و کمی ميل به خواب  

                                      شاخ پيچک و رسيدن و حياط 

                                                                 من و دلتنگ و اين شيشه ی خيس 

                                       می نويسم و فضا...و من چقدر امتداد جاده ی پشت کاجستان

را   که از رسيدن می آيد٬ و شيشه هايی را که تا هميشه برای نوشتن فضا دارند٬دوست

دارم.به قول اخوان :(( برف می باريد و ما آرام   گاه تنها٬ گاه با هم راه می رفتيم    هيچکس از

 ما نمی دانست    کز کدامين لحظه ی شب ٬کرده بود اين باد٬ برف آغاز)) و کاش اطناب اين

 آغاز٬آنقدر برود تا به جز با هم رفتن ما و انعکاس رد پای سپيدش٬ هيچ چيز ديگر نباشد!اگر

سرها در گريبان است٬سلامم را تــــــــو پاسخ گوی ٬چرا که صدای تو خوب است ٬ صدای تو

هميشه طنين گرم آهنگ است ! آوای تو با گذر ثانيه ها رنگ نمی گيرد و هميشه همان يک

رنگ يک رنگ است!!!   

از پشت پنجره ی اتاقم که تنها مرز شيشه ای موقت بين من و توست ٬ به بيرون نگاه می کنم

فروغ هم مثل من ٬ تو را دوست داشت ٬ روزهای برفی خاموش و پر ابهام را زندگی می کرد

 و با سوز دلنشين سرما ٬ تا بی نهايت زمان می رفت!آری تـــو نمادی پر اعجاز برای همه ی آن

 هايی  که ((آزاده)) اند و عبور از ميان روزمرگی را برای پرواز خيال تا مرز دل انگيز احساس

می ستايند. 

...آزاده از کلبه ی عشق