آرامگاه عشق
ساعت ٤:۳۱ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٦ مهر ۱۳۸٢  

درسته که اینجا کلبه ی عشقه و عشق هم یعنی جمیع خوبی های دنیا اما بد نیست یادی هم از مشتقات عشق بکنیم که مهمترینش غم از دست دادن معشوقه.

÷س شعر زیر تقدیم به تمام کسانی که در سفر عشق گام نهادند اما در میانه ی راه همسفرشان را از دست داده اند:

Funeral Blues                   

Stop all the clocks,cut off the telephone

Prevent the dog from barking with a juicy bone

Silence the pianos and with muffled drum

Bring out the coffin,let the mourners come.

 

Let aeroplanes circle moaning overhead

Scribbling on the sky the messege HE IS DEAD

Put crepe bows round the white necks of the public doves

Let the traffic policeman wear black cotton gloves.

 

He was my north,my south,my east and west

My working week and my Sunday rest

My noon,my midnight,my talk,my song

I thought that love would last forever:I was wrong.

 

The stars are not wanted now,put out every one

Pack up the moon and dismantle the sun

Pour away the ocean and sweep up the wood

For nothing now can ever come to any good.

 

گاهی مرگ و دست روزگار با هم می آمیزند تا ÷ایان داستان های عاشقانه را زیباتر کنند.

اما نه مرگ و نه روزگار هیچ کدام نمی دانند که چنین داستان هایی هرگز ÷ایانی نخواهند داشت.چرا که عشق نیز همانند خالقش فنا نا÷ذیرو جاودانه است.

بر بیکران دور

                 بر سنگ سخت کوه

                                     با جوهر نوشت

                                                   با خط سرنوشت

                                                                   دستی نوشته بود

                                                                                      آرامگاه عشق