خداحافظ کلبه عشق نازنین من!
ساعت ۱٠:۱٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٧ شهریور ۱۳۸٧  

خداحافظی را هیچ وقت دوست نداشته ام.

هر چیزی که پیشوند سنگینی به نام ((آخرین)) دارد روحم را می آزارد.

کلبه ی عشقم را دوست دارم.خیــــــــــــــــــلی بیشتر از صفحه ای در دنیایی که مجازیست.

حالا دیگر خیلی ها آزاده را با کلبه ی عشقش می شناسند.مگر می توانم دوستش نداشته باشم نامی را که ۵ سال است هر لحظه با من است.

اما گاهی باید گذشت از آن هایی که دوستشان داری و برایت راوی خاطره اند! خاطراتی که تیترهای درشت زندگی تواند!

                                      درخت برگ هایش را دوست دارد

                                      اما

                                      پاییز که می آید می تکاندشان...!

و حالا پاییز زیبای من در راه است تا بیاید.

بیاید و باز هم مرا از اسارت گرمایی که جانم را به لب می رساند ، برهاند زود... زود خیلی زود!

و در آستانه ی این پاییز آزاده را راهی نیست جز آنکه از ((کلبه ی عشقش)) بگذرد.

گذشتن...طعم آشنایی که همیشه نا آشناست!

مهرماه ٨٢ وقتی کلبه ام را می ساختم هیچ کلبه ی عشق دیگری در دنیای هزارفصل وبلاگ ها نبود.تنها یکی بود.یکی برای من.اما امروز اگر نام ((کلبه ی عشق)) را جستجو کنید بسیار بیشتر از مجموع انگشتان دست و پایتان کلبه های عشق است که یکی یکی پیدا می شوند.و این همه تشابه نام، همان چیزیست که دوست ندارمش.

دوست دارم کلبه ای که به نام من است تنها یک صاحب داشته باشد و حالا که اینطور نیست کلبه ام را نگه می دارم اما نامش را نه.

به دنبال نام، چند کتاب را زیر و رو کردم.دوست داشتم نامم ایرانی باشد و منحصر به فرد.از پس یک جستجوی با وسواس بین سه نام مردد ماندم:

                                                         آییتا به معنای برف

                                                         رامادا به معنای آرامش دهنده

                                                         و ویوارا به معنای باران تند

آییتا را خیلی دوست داشتم چون به معنای برف است و من دیوانه ی برف.اما واژه اش ملفوض نبود.

از بین رامادا و ویوارا، به ویوارا رسیدم.

ویوارا در اوستا بسیار تکرار شده ، یک نام اصیل ایرانیست به معنای باران تند.همان باران ها که در پاییز بسیار می بارند.همان پاییز که پیشوازی برای زمستان من است.

ویوارا را از یک جهت دیگر هم دوست دارم.مرا به یاد کلمه  viva می اندازد که در اسپانیایی به معنای ((زندگی)) است.

روزگاری در این کلبه ((تارا)) بودم و بعد ((آزاده)) شدم و شما چه زود پذیرفتید این آزاده را.حالا از شما می خواهم که باز مهربان باشید و دوست داشته باشید ((کلبه ویوارا))یی را که همان ((کلبه عشق)) است.

...آزاده از کلبه ی ویوارا


کلمات کلیدی: کلبه ویوارا ،کلمات کلیدی: باران تند