آغاز و انتظار!
ساعت ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱ فروردین ۱۳۸٧  

وقتی کفش هایش را می پوشید چمدان قشنگش در دست من بود.

- کاش نمی رفتی!

همان طور که نشسته بود و بند کفشش را می بست سرش را به طرف من چرخاند ٬با

 نگاه نافذش به چشم های پر از التماسم نگاه کرد و گفت : آزاده ی مـــــــــن ٬ بر

میگردم.مگر همیشه سر وقت نیامدم و پیشت نبودم؟!

راست می گفت. هیچ وقت دروغ نمی گفت ! و این یکی از صدها دلیلیست که من را

مجذوب و دیوانه اش کرده!

بلند شد و روبرویم ایستاد.با لبخند چمدانش را گذاشتم توی دست های گرم و

خواستنی اش. 

- کاش می گذاشتی تا فرودگاه بیایم.

اگر بیایی دلت بیشتر تنگ می شود! پروازم ۹ و ۱۸ دقیقه ی صبحه ..این طوری نگاهم

 نکن دیوونه... شب یلدا بر می گردم پیشت.

در حالیکه در لذت تماشایش غرق بودم شنیدم که گفتم خیلی دوستت دارم...
.
.
.
هنوز نرفته دلم برایش تنگ شده.نوروز را دوست دارم.از ایران باستانمان رسیده و

برایم عزیز است اما بهار...!نمی خواهم بگویم بهار را دوست ندارم چرا که مثل تمام

فصل های خدایم ستودنیست اما هر وقت بهار می آید تو می روی و من و انتظار باز

باید به شمارش بنشینیم آمدنت را...

دلتنگی هایم را به دفترچه ی

خاطراتم می سپارم.سفره ی

هفت سین ایـــــــــــرانی ام را

 می چینم.

در آستانه ی این آغاز همیشه

سبــــــــــــــــــــــز از خدایمان

می خواهم که با زبان حافظ

بگویدمان 


   

  رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

                  یوسف گمگشته باز آید به کنعان  غم مخور

                        گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

                                                                                    .

                                                                                    .

                                                                                    .

                                                                       در پناه خداوندگار

                                                                    نوروزتان ایرانی و زیبا

                                                                               آزاده

...آزاده از کلبه ی عشق