می توانست...؟!؟!؟!
ساعت ٢:٥٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٠ دی ۱۳۸٦  

پشت پنجره ی اتاقم ایستاده ام.دنیای پشت شیشه٬ پر از راه های سپید پوشی

 است که مرا می خوانند!دلم می خواهد رها شوم از قید زمان و پناه برم به کوچه

 باغی تا بی نهایت برف!

نوای مبهمی در جایی از خاطرم می خواند: می توانست او ٬ اگر می خواست!

در سایه ی دیوار کاه گلی کوچه باغ ٬ در خود رها شوم ٬ دست هایم را در جیب

 هایم فرو برم تا از یاد ببرم دست هایی را که اکنون خــــالی است از پر بودن!!!

نوای مبهمی در جایی از خاطرم می خواند: می توانست او ٬ اگر می خواست!

در امتداد کوچه باغ ٬ شانه هایم را به نوازش برفی که از امتداد یک شب ٬شروع

به نواختن کرده ٬ بسپارم تا احساس نکند شانه ام ٬ که در این کوچه باغ

تنــهاست!!!

نوای مبهمی در جایی از خاطرم می خواند: می توانست او٬ اگر می خواست!

و من همین طور که از پشت پنجره به نمی دانم کجا زل زده ام ٬ پر از دغدغه

های رفتنم اما چه کنم که کتاب های بسیارم در کنج اتاق ٬ مرا می خوانند که

بمانم! چرا که فردایی که می خواهمش در گرو گرفتن دست های آن هاست!

کوچه باغ...راه رفتن روی برف ...رها شدن در سرما...خـــــــــــدایـــــــــــــــــا

چقـــــــــــــدر دلـــــــــــــــــــم برای خواستن ٬ تنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــگ

است!

می توانست او٬ اگر می خواست...

نـمی توانست او٬ اگر می خواست...

می توانست او٬ اگر می خواست...

نــــــــمی توانست او٬ حتــــی اگر می خواست!

آه... بس است دیگر...تا کی قافیه بسازم از خواستن و نتوانستن ...توانستن اما

نخواستن ...نه خواستن و نه توانستن؟!!!

به خاطر خدا ٬ دیگر بس است! من از تکرار این همـــــــه٬ خسته ام!

پشت پنجره ٬ فصلی است که مرا همه ی آرزوست و من اینجا خود را در خواستن ها و

توانستن هایی که نفی شد و نابود٬ مدفون کرده ام!

مثل همیشه طنین آخر را فروغ است که در جانم می خواند:

                                                                          روزها رفتند و من دیگر

                                                                          خود نمی دانم کدامینم

                                                                          آن من سر سخت مغرورم؟!

                                                                          یا من مغلوب دیرینم؟!

                                                                          بگذرم گر از سر پیمان

                                                                          می کُشد این غم دگر بارم

                                                                          می نشینم شاید ((او ))آید

                                                                          عاقبت روزی به دیدارم!!!

نگاهش می کنم...پشت میزم می نشینم...کتابم را باز می کنم.

...آزاده از کلبه ی عشق