تولدی دیگر!
ساعت ۱۱:۱٥ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٥ دی ۱۳۸٦  

امشب از خواب خوش گریزانم

که خیال تو خوشتر از خواب است

امروز روز تولد تـــــو بود. تویی که چقدر دوست می دارمت . تویی که  گذر زمــــان

 نه تنها تکراری ات نمی کند بلکه بیشتر از بیشتر بر حافظه ی دلم می سپاردت!

                                       رفته است و مهرش از دلم  نمی رود!

چقدر خوب است که تو هم از تبار دی ماهی. خوش به حال من و دی و زمستان

که تو را داریم.امروز بیش از هر روز تو را می خوانم!طنین صدایت را می شنوم که

 مرا می گویی :

گوش کن

به صدای دور دست من

در مه سنگین اوراد سحرگاهی

و مرا در ساکت آئینه ها بنگر!

و من چشم می شوم برای مه سنگینی که ساکت آئینه هایش تو را بیاورد.امروز

هم مثل۱۲ دی آسمان برف داشت که بباراندش برایمان.و من تو را در خاموش

سپید هر دانه اش دیدم! خوب یادت هست که تــــو هم چون من از اشتیاق این

حجم سپید نرم٬ به دیوانگی می رفتی و آوای قلم می شدی بر کاغذی سپید!

پاکیزه برف من٬ چو کرکی نرم

آرام می بارید

بر نردبام کهنه ی چوبی

بر رشته ی سست طناب رخت

بر گیسوان کاجهای پیر

و فکر می کردم به فردا٬ آه

فردا...حجم سفید لیز

و در ازدحام آن همه قانون که دوست نمی داشتی اش ٬خوب یادم هست که تو

هم چون من عاشق بودی !

عاشقم عاشق ستاره ی صبح

عاشق ابرهای سرگردان

عاشق روزهای بارانی

عاشق هر چه نام تست بر آن

و چقـــــدر یادم هست که تو هم چون من گاهی پر از رفتن...رفتم مرا ببخش

و مگو او وفا نداشت... راهی به جز گریز برایم نمانده بود... و گاه چقدر برای ماندن

 بودی...آری آغاز دوست داشتن است... گرچه پایان راه نا پیداست... من به پایان

 دگر نیندیشم... که همین دوست داشتن زیباست...!!!

و همه ی این چقدرها هم چقــــــــدر کم است وقتی که می خواهم بگویمت:

                                                     فروغ عزیزم نو شدن دوباره ات زیبا

                                                                                      تولدت مبارک

*شعرهایی که با رنگ دیگر نوشته شده٬ شعرهای خود فروغ فرخزاد است

...آزاده از کلبه ی عشق