یازده بار از آمدنت اینجا نوشته‌ام!
ساعت ۱۱:٠۸ ‎ب.ظ روز شنبه ۳٠ آذر ۱۳٩٢  

همه چیز به اندازه کافی بود
هندوانه...تا دلت بخواهد
آجیل...آنقـــدر که که تا شب یلدای بعد هم می‌ماند
انارها را چه دانه به دانه حساب می‌کردیم و چه هر خوشه‌اش را یکی، تا شب یلدای بعد هم بس بود


حافظ داشتیم...فروغــــــــم را هم
فردوسی با سیاوش و سهراب نشسته بود آنطرف سفره...کنار شومینه
در خلسه‌ی جایی که به من می رسید، کلبه‌ی ویوارا در یازدهمین "بلدا نوشتش" آهنگ همیشگی‌اش را با پیانو داشت
همه بودند...آن‌ها که حتا نَسَبِشان نه به آزاده می‌رسید...نه یلدا...نه به دی!


برف مانده بود که ببارد یا نه !
همان نباریدنش هم اما تمام محوطه‌ی پشت پنجره را نقش خوبی داشت
آخرین شوالیه‌ی سوار بر اسب فصلی که سوم بود...دست هایش را بر شانه‌ی بزی گذاشت، وحشی

                       تا دی برسد
                                     با برف
                                          با سرما
                                                   یــــخ
سرها در گریبان شود و صدای سلام بیاید باز...از پشت شال‌گردنی رنگ رنگ

همه چی به حد کافی بود     هنداونه...آجیل...انار
همه هم بودند     فــــــروغ...فـــــــــــــروغ...حافظ...سیاوش و سهراب
و در ازدحـــــــــام این همــه شب... یلدا و صدای پای رنگ
تنها...تــــــــــــو بودی...که نبــــــودی! 

توی پرانتز: یلدانوشت امسال ویوارا، در تاریخ 28 آذر 92 در فرهنگسرای رسانه نوشته شد و در مراسم جشن شب یلدای پرشین بلاگ خوانده شد

...آزاده از کلبه‌ی ویوارا


کلمات کلیدی: شب یلدا ،کلمات کلیدی: دهمین یلدا نوشت ،کلمات کلیدی: فرهنگسرای رسانه