هفتمین دی نوشت
ساعت ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۳٠ دی ۱۳۸٦  

تاچند دقیقه ی دیگر می رود تا باز رفتنش برایم شروع انتظاری دیگر باشد!

شاید این ۱۰ که تا دقایقی دیگر ۱۱ می شود٬ برای تقویم خیــــلی٬ تفاوت

خاصی نباشد اما برای من ٬ هم آن ۹ ای که ۱۰ شد و هم ۱۰ ای که ۱۰ بود و

هم ۱۰ ای که ۱۱ می شود پر از معنیست!

امسال در روزهای دوست داشتنی همین ماه٬ تجربه ای که آسان بدستش

نیـــــــــــاوردم نکتــــه های عجیبی به من آموخت که در صدر آن ها چیزی

است که شنیده بودم و به آن اعتقاد داشتم اما این بار خداوند با چشمان خودم

 نشانم داد ٬ تا این اعتقاد٬ ((ایمـــــــــان)) شود!در مورد تاثیر رضایت پدر و مادر

 بسیار شنیده بودم اما حالا با تمام وجودم یقین دارم که اگر رضایت مادر نازنین

 و پدر عزیزم بدرقه ی راهم نباشد٬ به هیچ کجا نتوانم رسید!!!

از پارسال به آزاده قول دادم در روزهایی که تو مهمان مایی ٬ ۷ مرتبه دراینجا

بنویسم.هر چند از واژه ی ((آخرین ))بیزارم٬ در این آخرین پست دی ماهی

ِ سال ۸۶ :

                                                                       خداحافظ ماه محبوب من

                                                                         منتظرت می مانم

...آزاده از کلبه ی عشق


 
جایی برای روح!!!
ساعت ۱:۳٦ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٦ دی ۱۳۸٦  

وقتی در گریز از آنچه هست و نباید باشد٬ در آرزوی آنچه نیست و باید باشد٬ به

خویشتن ِ خویش پناه می بری! آن دم که از هر چه هست و هستَنَش به اشتباه٬

به ورطه ی انزوا رفته ای و آنچه نیست٬ و نیست ِ نبوده اش٬ چشمانت را پر کرده

٬ و تو خستــــــــه ای...از ازدحام ِ این همه به کنج خود فرو می روی تا در خلوتی

دلخواسته٬ آرامشی وصف ناشدنی را بجویی که از تو به یغمایش برده اند! و تو

چه قلم شناس باشی و چه بیگانه باجادوی این ماندنی ٬ احساسی خدایی را به

 یاری می خوانی تا تو را رها کند از شکنجه ی بایدهایی که نباید!

احساسی که همواره تو را اجابت می کند٬ حتی در آن دم که نمی خوانی اش!به

دهلیز سکوتت پا می گذارد و تو را راوی می شود برای هر آنچه می خواهی دید و

 شنید! گفتنش که به آغاز می رسد از واقعیت ها شروع می کند...اوج می

گیرد...مرزها را پس می زند...و در جایی فراتـــــــــــر از آنچه که مکان را تصور 

 ِ زمانی باشد٬ به ماوراء می رسد و آنجا همان سرزمینی است که روح را سکنی

گزیدن آرزوست! در پهنه ی آن سرا٬ از یاد می بری که انسانی٬ در کالبد زمینی٬

محصور در حصار زمانی که تو را حاکم است!نه قانونی ست که به رفتنت وا دارد و

 نه ٬ بایدی که نبایدت را به انکار بَرَِد! تنها تـــویی که همه را معنا داده ای و

پــــــــــروردگار سرزمین خویشتنی!

این لحظه های فرازمینی٬ هر چند کوتاه٬ اما فکر تکرارشان چه شوقی ست و

آرزوی وصال و به واقعیت پیوستنشان چقدر جنون!!!

واین جنون راویِ عطش روح از زمین گسسته٬ به آرامشـــی است که هرگــــز

مطلقش را نداشته٬ و همواره در حسرت یافتنش٬ کالبد زمینی اش را به استحاله

 خوانده! اما این زمین٬ با تمام فراخی اش ٬ آن همه نیست که آرامش این روح

لطیف را تا بدانجا که شایسته است به عرش بَرَد! کالبد اسیر هم که خود آنقدر نیاز

 برای براوردن دارد که او را کمتر فرصتی ست برای تفسیر همزاد درونی اش که

نه از خون و زاده ی خاک٬ که از سرزمین خود ِ خداست!

اینجاست که روح خـــــدایی که نیازهایش را به ندیدن سپرده اند٬ به عصیـــــــان

می رسد و خیال-خیالی که در ازل از خدایش به ارمغان گرفت-روزنی می

شود گشوده به روی هـــر آنچه می خواهد و تا بدانجا می بَرَدَش که کالبدش٬ نه

 از جبر که از جــــذابیت این عـــروج ٬ رام می شود٬ دست از کارهای زمینی اش

می شوید٬ همه تن ٬ تمرکزی می شود بر آنچه که روحش -معبد احساس -٬

فرمان می دهد و در لذت پرواز خیال غرق می شود!

                          و همین جاست که تو٬ در جایی مــــــــــاورای حقیقت های  

                             اجباری ٬ از نیست به هستـــــــــــــن ٬ و از نبود ِ بودن به

                              ابـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدیت می رسی و این آزادی

                              بـــــــــــــــــــــــــــی  مرز و شور انگیــــــزیست!!!

...آزاده از کلبه ی عشق


 
می توانست...؟!؟!؟!
ساعت ٢:٥٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٠ دی ۱۳۸٦  

پشت پنجره ی اتاقم ایستاده ام.دنیای پشت شیشه٬ پر از راه های سپید پوشی

 است که مرا می خوانند!دلم می خواهد رها شوم از قید زمان و پناه برم به کوچه

 باغی تا بی نهایت برف!

نوای مبهمی در جایی از خاطرم می خواند: می توانست او ٬ اگر می خواست!

در سایه ی دیوار کاه گلی کوچه باغ ٬ در خود رها شوم ٬ دست هایم را در جیب

 هایم فرو برم تا از یاد ببرم دست هایی را که اکنون خــــالی است از پر بودن!!!

نوای مبهمی در جایی از خاطرم می خواند: می توانست او ٬ اگر می خواست!

در امتداد کوچه باغ ٬ شانه هایم را به نوازش برفی که از امتداد یک شب ٬شروع

به نواختن کرده ٬ بسپارم تا احساس نکند شانه ام ٬ که در این کوچه باغ

تنــهاست!!!

نوای مبهمی در جایی از خاطرم می خواند: می توانست او٬ اگر می خواست!

و من همین طور که از پشت پنجره به نمی دانم کجا زل زده ام ٬ پر از دغدغه

های رفتنم اما چه کنم که کتاب های بسیارم در کنج اتاق ٬ مرا می خوانند که

بمانم! چرا که فردایی که می خواهمش در گرو گرفتن دست های آن هاست!

کوچه باغ...راه رفتن روی برف ...رها شدن در سرما...خـــــــــــدایـــــــــــــــــا

چقـــــــــــــدر دلـــــــــــــــــــم برای خواستن ٬ تنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــگ

است!

می توانست او٬ اگر می خواست...

نـمی توانست او٬ اگر می خواست...

می توانست او٬ اگر می خواست...

نــــــــمی توانست او٬ حتــــی اگر می خواست!

آه... بس است دیگر...تا کی قافیه بسازم از خواستن و نتوانستن ...توانستن اما

نخواستن ...نه خواستن و نه توانستن؟!!!

به خاطر خدا ٬ دیگر بس است! من از تکرار این همـــــــه٬ خسته ام!

پشت پنجره ٬ فصلی است که مرا همه ی آرزوست و من اینجا خود را در خواستن ها و

توانستن هایی که نفی شد و نابود٬ مدفون کرده ام!

مثل همیشه طنین آخر را فروغ است که در جانم می خواند:

                                                                          روزها رفتند و من دیگر

                                                                          خود نمی دانم کدامینم

                                                                          آن من سر سخت مغرورم؟!

                                                                          یا من مغلوب دیرینم؟!

                                                                          بگذرم گر از سر پیمان

                                                                          می کُشد این غم دگر بارم

                                                                          می نشینم شاید ((او ))آید

                                                                          عاقبت روزی به دیدارم!!!

نگاهش می کنم...پشت میزم می نشینم...کتابم را باز می کنم.

...آزاده از کلبه ی عشق


 
تولدی دیگر!
ساعت ۱۱:۱٥ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٥ دی ۱۳۸٦  

امشب از خواب خوش گریزانم

که خیال تو خوشتر از خواب است

امروز روز تولد تـــــو بود. تویی که چقدر دوست می دارمت . تویی که  گذر زمــــان

 نه تنها تکراری ات نمی کند بلکه بیشتر از بیشتر بر حافظه ی دلم می سپاردت!

                                       رفته است و مهرش از دلم  نمی رود!

چقدر خوب است که تو هم از تبار دی ماهی. خوش به حال من و دی و زمستان

که تو را داریم.امروز بیش از هر روز تو را می خوانم!طنین صدایت را می شنوم که

 مرا می گویی :

گوش کن

به صدای دور دست من

در مه سنگین اوراد سحرگاهی

و مرا در ساکت آئینه ها بنگر!

و من چشم می شوم برای مه سنگینی که ساکت آئینه هایش تو را بیاورد.امروز

هم مثل۱۲ دی آسمان برف داشت که بباراندش برایمان.و من تو را در خاموش

سپید هر دانه اش دیدم! خوب یادت هست که تــــو هم چون من از اشتیاق این

حجم سپید نرم٬ به دیوانگی می رفتی و آوای قلم می شدی بر کاغذی سپید!

پاکیزه برف من٬ چو کرکی نرم

آرام می بارید

بر نردبام کهنه ی چوبی

بر رشته ی سست طناب رخت

بر گیسوان کاجهای پیر

و فکر می کردم به فردا٬ آه

فردا...حجم سفید لیز

و در ازدحام آن همه قانون که دوست نمی داشتی اش ٬خوب یادم هست که تو

هم چون من عاشق بودی !

عاشقم عاشق ستاره ی صبح

عاشق ابرهای سرگردان

عاشق روزهای بارانی

عاشق هر چه نام تست بر آن

و چقـــــدر یادم هست که تو هم چون من گاهی پر از رفتن...رفتم مرا ببخش

و مگو او وفا نداشت... راهی به جز گریز برایم نمانده بود... و گاه چقدر برای ماندن

 بودی...آری آغاز دوست داشتن است... گرچه پایان راه نا پیداست... من به پایان

 دگر نیندیشم... که همین دوست داشتن زیباست...!!!

و همه ی این چقدرها هم چقــــــــدر کم است وقتی که می خواهم بگویمت:

                                                     فروغ عزیزم نو شدن دوباره ات زیبا

                                                                                      تولدت مبارک

*شعرهایی که با رنگ دیگر نوشته شده٬ شعرهای خود فروغ فرخزاد است

...آزاده از کلبه ی عشق


 
۸۶+۱۰+۱۲=۲۴
ساعت ۱۱:۳۸ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٢ دی ۱۳۸٦  

شنبه  هشتم دی ماه بود که با اکیپی ۵۴ نفره از بچه های دانشگاه ٬ راهی مشهد شدیم.از

همان ابتدا می دانستیم که قرار است خیلی خوش بگذرد و همان طور هم شد. 

اولین بار بود که شب تولدم در حرم عظیم٬دوست داشتنی و آرامش بخشش بودم !

اولین بار بود که شب تولدم را در قطاری که در امتداد شب می رفت٬ نظاره گر بودم!

اولین بار بود که دوستانم در قطار برایم جشن تولد گرفتند!

اولین بار بود که ۱۴ نفر از میهمان های جشن تولدم را در یک کوپه ی کوچک ۶ نفره در

کنار هم می دیدم!

اولین بار نبود که صبح دوازدهمین روز از دی ٬ وقتی چشم گشودم همه جا را سپیدِ برف

پوش می دیدم اما اولین بار بود که این سپید زمستانی از پشت شیشه های پنجره ی قطار

 مرا در لذت فرودش غرق می کرد!

و من چقدر خوشحالم که در آستانه ی این آغاز دوباره ٬ این همه اولین ٬برای امتداد دارم.

                                                                 ۲۴ ... سلام ۲۴ عزیز

...آزاده از کلبه ی عشق


 
به بهانه ی تولد پدر رشته ام!
ساعت ۱٠:٥٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٦ دی ۱۳۸٦  

امروز ششم دی ماه مصادف با ۲۷ دسامبر٬ سالروز تولد کسی است که اراده ای خیلی

ویژه به او دارم!چرا که پدر علمی است که عاشقانه دوستش دارم!این عزیز دی ماهی٬

لویی پاستور دوست داشتنی٬  ۲۷ دسامبر ۱۸۲۲ در ایالت ژورا متولد شد و به خاطر خدمات

 ویژه اش به علم وسیع میکروبیولوژی٬ او را پدر میکروب شناسی نوین خوانده اند!

اشتهار وی مدیون شناخت نقش باکتری ها در بروز بیماری ها ٬ و کشف واکـــــســـــــن

است.همچنین عمل پاستوریزه کردن که از نام خود او گرفته  شده ٬ اختراع این دانشمند

بزرگ است.

نظریه ی خلق الساعه(به وجود آمدن موجودات جاندار از مواد بی جان) را مطرود خواند و

نشان داد جانوران ریـــز میکروسکـــــوپی خود به خود و از موجودات بی جـــــان حاصل

نمی شوند!سپس (( نظریه ی میکروبی)) را ارائه داد که بیان گر این است که بیماری ها

توسط میکروب ها و سایر موجودات ذره بینی حاصل می شوند و پس از این نظریه بود که

 میکروب شناسی نوین پا به عرصه ی وجود گذاشت.

در سال ۱۸۸۰ اولین واکسن حیوانات را کشف کرد. سپس واکسن بیماری سیاه زخم

(بیماری مشترک بین انسان و دام که توسط باکتری باسیلوس آنتراسیس ایجاد می شود) و

واکسن ضد هاری(توسط  لیسا ویروس ایجاد و از طریق گاز گرفته شدن توسط سگ هار به

انسان منتقل می شود) را به جامعه ی بشری هدیه داد.

در آخرین روزهای زندگی در سال ۱۸۹۵ مدال ((لیوونیوک)) ٬ بزرگترین نشان افتخار در

میکروبیولوژی را به دست آورد.همچنین موفق به کسب صلیب بزرگ لژیون افتخارات شد.

پاستور درست یک روز پس از سالروز تولدش ٬ در ۲۸ دسامبر ۱۸۹۵ در پاریس در گذشت و

خدمات با ارزشش را برای همیشه به یادگار گذاشت.

گرچه نسبت به کشور فرانسه هیچ وقت احساس خاصی نداشته ام ٬ اما به عنوان یک

دانشجوی میکروبیولوژی ٬ به این دانشمند فرانسوی که از شانس خوب من متولد دی نیز

 هست٬ علاقه ی خاصی دارم.اگر باز هم متولد شوم بی شک دوباره به دنبال میکروبیولوژی

رفته و باز هم زیر میکروسکوپ به دنبال باکتری های شگفت انگیز و ویروس های خارق

العاده خواهم گشت!

                                                      پاستور عزیز

                                                     پدر  ِ بزرگ ِ ما      تولدت مبارک

...آزاده از کلبه ی عشق


 
پر شده ام از شنیدن!!!
ساعت ٥:٥٢ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٤ دی ۱۳۸٦  

می روم ... چون امروز دوست دارم بروم !

نمی روم ... چرا که فردا نرفتنی است !

می خواهم ... چون صدای این خواستن زیباست !

نمی خواهم ... چون ازآخرین طنین این صدا بیم دارم !

گوش می کنم ... چرا که صدای تو آرامش است این دل خسته را !

گوش نمی کنم ... چرا که امتداد این آرامش را نمی دانم رو به کجاست !

نگاهت می کنم ... تا نگاهم به لذت نِشیند!

نگاهت نمی کنم ... چرا که چشمانم باید یاد بگیرند گاهی پر شوند از حسرت!

صدایت می کنم ... چقــــدر اسم تو زیباست !

صدایت نمی کنم ... بگذار از تو یک نام بماند در بی نهایت ِ مخیله ام !

تشنه ام ... به دریا می زنم ٬ به این امید که مغروق ببینم ساحل را !

تشنه ام ... تشنه باید بود و از دریا گذشت !

.

.

.

آه ... باز هم عقلی که چقدر زورمی گوید به این احساس ...!

...آزاده از کلبه ی عشق