شروعی به مقصد آغاز
ساعت ٢:٥٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٩ اسفند ۱۳۸٥  

به نام آغاز هر پایان

تا چند ساعت دیگر می رود که برود!می رود که تا بی نهایت رفتنی بی بازگشت ٬برود!

می رود اما خاطره اش را تا همیشه کنار پنجره ی اتاقم جا می گذارد!نمی دانم باید از او

بخواهم این خاطرات را ببرد یا نه؟!

گویی که ذهنم را خوانده است در جا می گویدم:اجازه ندارم توشه ای با خود ببرم!هر آنچه

آوردنی بود را آوردم٬ حال سبک بار می روم!!!

به انبوه خاطراتی که برایم آورده٬ می نگرم...چقدر زیادتر از هرسالند!!!نمی دانم او خیلی

 پر کار بوده یا سال های قبلی کم کاری کرده اند؟!بهارت٬ تابستان٬ پائیز و زمستانت همه 

 برایم متفاوت بود! و من هــر روز با تو و بودنت٬ به مرز عادت رفتم و حال می روی که برای

من تمام شوی!!!برای همیشه به خاطره تبدیل شوی!!!باید بروی چرا که راه بس عجیب

رفتنی است!!!اما کاش اندکی بدانی دل من هم تنگ می شود! گاه می اندیشم چقــــــــدر

((آزاده)) بودنم ٬ مرا به اسارت این نام می برد!اما می گویمت گرچه آزاده ام ٬ دل من هم

گاهی اسیر می شود!!!

و تو می روی و من به پیش می روم و به آمدن مسافری می اندیشم که با رفتن تو از پس

بهاری دیگر خواهد آمد!فروغ خواب دیده است که کسی می آیـــد!باز هم چهار فصل خدایی

تکرار می شوند٬ باز هم چون هربار پائیز دیوانه ام می کند و با سپیـــد زمستان به ورطه ی

جنــــون خواهم رفت!

همواره فرصت هایی که مرا به هنگامه ی تولدهای دوباره می برند٬ ستوده ام!دگر بار چون

 هر سال صدای پای بهاری که از پس فروردین سر می رسد می گویدم که می شود به

وسعت سر آغازی در ابتدا٬ به شروع رسید! 

                                       در آستانه ی این تولد٬ 

                                       از خداوندگارمان می خواهم

                                       که در سالی که خواهد آمد

                برایمان نبودن ها را ((بودن)) و بودن ها را ((ماندن)) معنا کند!

                    چرا که هیچ چیز برتر از بودنی به وسعت ماندن نیست!

                           *********************************

*با آرزوی بهترین ها برای شمایی که برایم بسیار عزیز هستید

                                                                    سال نو مبـــــــــــــــــــــارک

                                                                                             آزاده از کلبه ی عشق

...آزاده از کلبه ی عشق


 
!!!...Don't Look Back
ساعت ۱۱:۱٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٤ اسفند ۱۳۸٥  

در ادامه پست طاعون یکشنبه ۱۰ دی

دومی خیلی فکر کرد! دید چقدر خسته ست و بیزاره از این طاعونی که نه خود به خود 

 درمان می شه و نه آنقدر شدیده که بکشه ... فقط یه طاعون مزمن نفرت انگیزه! تا قبل از

اینکه اولی اون حرفارو بزنه٬ اسم بیماریشو نمی دونست اما حالا که می دونه شاید بتونه

خودشو نجات بده! دومی بازم فکر کرد همیشه تو زندگیش یکی از بزرگتــــــرین ادعاهاش

داشتن اعتـــــــماد به نفس بوده پس چرا تا به حال این درد- دردی که هر چند وقت یه بار

داغونش می کنه- رو درمان نکرده؟!!!به اندازه کافی با این میکروب همزیستی کرده٬ دیگه

مطمئن بود که می خواد سایه ی این طاعونو از روی جون خودش و زندگیش برای همیشه

پاک کنه

        خدا هست

        خواست هم هست

پس دیگه چیزی نیست که نذاره دومی با بیماریش مبارزه کنه! چه بیماری های سخت تری

بودند که درمان شدند٬طـــــــــــــــــــــــــاعـــــــــــــــــــــــــــــون که چیزی نیست.دومی

خوشحال بود و با همین افکار به سمت خونش می رفت در حالیکه صدای Enrique در

گوشش زمزمه می کرد:

                                                                                                       I will survive

                                                                                  Im gonna make it through

                                                                                                Just give me time

                                                                                               I will get over you

                                                                I will survive

                  No matter what you do

                             Just need to see

                          I will get over you

               ... Cause baby I'll survive

...آزاده از کلبه ی عشق